Jesteśmy jak rude pasierbowie, zapomniani – powiedział 46-letni Crittendon

Jesteśmy jak rude pasierbowie, zapomniani – powiedział 46-letni Crittendon

Co najmniej 38 000 państwowych i lokalnych miejsc pracy w służbie zdrowia zniknęło od czasu recesji w 2008 r., Pozostawiając szkieletową siłę roboczą dla czegoś, co kiedyś uważano za jeden z najlepszych na świecie publicznych systemów opieki zdrowotnej.

KHN i AP przeprowadziły wywiady z ponad 150 pracownikami służby zdrowia, decydentami i ekspertami, przeanalizowały dane dotyczące wydatków z setek stanowych i lokalnych wydziałów zdrowia oraz zbadały stanowe. Dochodzenie wykazało, że na każdym poziomie system jest niedofinansowany i zagrożony, niezdolny do ochrony zdrowia narodu.

Robert Redfield, MD, dyrektor CDC, powiedział w kwietniowym wywiadzie, że jego "największy żal" było "że nasz naród przez dziesięciolecia nie zdołał skutecznie inwestować w zdrowie publiczne."

Kiedy więc wybuchła epidemia – i kiedy, według ekspertów ds. Zdrowia publicznego, rząd federalny spartaczył swoją odpowiedź – wydrążone stanowe i lokalne wydziały zdrowia były źle przygotowane, aby wkroczyć w naruszenie.

Z biegiem czasu ich praca otrzymała tak małe wsparcie, że znaleźli się bez wskazówek, lekceważeni, ignorowani, a nawet oczerniani. Desperacka walka z COVID-19 stawała się coraz bardziej upolityczniona i trudniejsza.

Stany, miasta i hrabstwa w trudnej sytuacji zaczęły zwalniać i wypuszczać na urlop członków i tak już ograniczonych sztabów, a wraz z ponownym otwarciem stanów i wzrostem liczby przypadków grozi jeszcze więcej zniszczeń. Historycznie rzecz biorąc, nawet gdy pieniądze wlewają się w kolejne kryzysy, takie jak Zika i H1N1, znikają po ustąpieniu sytuacji kryzysowej. Urzędnicy obawiają się, że to samo dzieje się teraz.

"Nie mówimy straży pożarnej: „Och, przepraszam. W zeszłym roku nie było pożarów, więc zabieramy 30% budżetu ”. To byłoby szalone, prawda?" powiedział Gianfranco Pezzino, MD, MPH, urzędnik medyczny w Shawnee County w Kansas. "Ale robimy to każdego dnia ze zdrowiem publicznym."

Departament Zdrowia hrabstwa Toledo-Lucas w Ohio wydał w 2017 roku 17 milionów dolarów, czyli 40 dolarów na osobę.

Jennifer Gottschalk, lat 42, pracuje dla hrabstwa jako inspektor ochrony środowiska. Kiedy uderzył koronawirus, departament hrabstwa miał tak mało personelu, że do jego obowiązków należało nadzorowanie inspekcji kempingów i basenów, kontrola gryzoni i programy kanalizacyjne, a także nadzorowanie gotowości na epidemię dla społeczności liczącej ponad 425000 osób.

Kiedy Gottschalk i pięciu kolegów zachorowało na COVID-19, odkryła, że ​​odbierała telefony w sprawie przypadku COVID-19 ze swojego łóżka szpitalnego, a następnie przeszła przez izolację domową. Przerwała dopiero wtedy, gdy kaszel był zbyt silny, by rozmawiać przez telefon.

"Musisz zrobić to, co musisz zrobić, aby wykonać swoją pracę," Powiedział Gottschalk.

Teraz, po miesiącach pracy i prawie dnia wolnego, powiedziała, że ​​ta praca ją wyczerpuje. Pojawiło się tak wiele raportów laboratoryjnych na temat przypadków koronawirusa, że ​​zepsuł się faks biurowy. Napotyka sprzeciw społeczności w związku z ograniczeniami dotyczącymi koronawirusa i jest niezliczona liczba gniewnych telefonów.

Mogło się pogorszyć; zbliżają się możliwe cięcia budżetu powiatu

Ale Toledo-Lucas nie jest wyjątkiem. Zdrowie publiczne zajmuje niskie miejsce na krajowej liście priorytetów finansowych. Prawie dwie trzecie Amerykanów mieszka w hrabstwach, które wydają ponad dwa razy więcej na policję niż na pozaszpitalną opiekę zdrowotną, w tym zdrowie publiczne.

Ponad trzy czwarte Amerykanów żyje w stanach, które wydają mniej niż 100 dolarów na osobę rocznie na zdrowie publiczne. Wydatki wahają się od 32 USD w Luizjanie do 263 USD w Delaware, zgodnie z danymi dostarczonymi do KHN i AP przez projekt State Health Expenditure Dataset.

Te pieniądze stanowią mniej niż 1,5% całkowitych wydatków większości stanów, z czego połowa trafia do lokalnych wydziałów zdrowia.

Udział wydatków przeznaczonych na zdrowie publiczne przeczy jego wielowymiarowej roli. Agencje są prawnie zobowiązane do świadczenia szerokiego zakresu usług, od szczepień i kontroli restauracji, po ochronę przed chorobami zakaźnymi. W odróżnieniu od systemu opieki medycznej ukierunkowanego na jednostki, system opieki zdrowotnej koncentruje się na zdrowiu ogółu społeczności.

"Zdrowie publiczne lubi mówić: kiedy wykonujemy swoją pracę, nic się nie dzieje. Ale to nie jest świetna odznaka," powiedział Scott Becker, dyrektor generalny Stowarzyszenia Laboratoriów Zdrowia Publicznego. "Testujemy 97% dzieci w Ameryce pod kątem zaburzeń metabolicznych lub innych. Wykonujemy testy wody. Lubisz pływać w jeziorze i nie lubisz tam kupy? Pomyśl o nas."

Ale opinia publiczna nie widzi katastrof, którym udaremniają. I łatwo jest zaniedbać to, co niewidzialne.

Historia deprywacji

Lokalny wydział zdrowia był dobrze znanym miejscem w latach 50. i 60. XX wieku, kiedy dr Harris Pastides, emerytowany rektor Uniwersytetu Karoliny Południowej, dorastał w Nowym Jorku.

"Moja mama zabrała mnie na szczepionki. Dostawaliśmy tam nasze zastrzyki za darmo. Dostawaliśmy tam nasze kostki cukru polio za darmo," – powiedział Pastides, epidemiolog. "W tamtych czasach wydziały zdrowia odgrywały bardzo widoczną rolę w zapobieganiu chorobom."

Zdecentralizowany system zdrowia publicznego w USA, który łączy fundusze federalne i wiedzę z lokalnymi funduszami, wiedzą i świadczeniami, był przez długi czas przedmiotem zazdrości świata – powiedział Saad Omer, MBBS, dyrektor Yale Institute for Global Health.

"Wiele z tego, co obecnie obserwujemy, można przypisać chronicznym niedoborom funduszy," – powiedział Omer. "Sposób, w jaki głodzimy nasz publiczny system opieki zdrowotnej, sposób, w jaki próbowaliśmy tanio uzyskać wyniki zdrowia publicznego w tym kraju."

W Scott County w stanie Indiana 34 lata temu koordynatorka ds. Przygotowań Patti Hall rozpoczęła pracę w wydziale zdrowia, prowadziła klinikę dziecięcą i agencję zdrowia w domu z kilkoma pielęgniarkami i pomocnikami. Ale z biegiem czasu klinika dziecięca straciła fundusze i została zamknięta. Zmiany w Medicare utorowały drogę dla usług prywatnych, które zastąpiły agencję zdrowia w domu. Personel wydziału zmniejszył się w latach 90. i na początku XXI wieku. Hrabstwo zostało poważnie zbrojne, gdy szalejące używanie opioidów i dzielenie się igłami spowodowało wybuch HIV w 2015 roku.

Poza zaledwie pięcioma pełnoetatowymi i jednym niepełnoetatowym stanowiskiem zdrowia publicznego w hrabstwie, w epicentrum epidemii w Austin był tylko jeden lekarz. Ówczesny gubernator Indiany. Mike Pence, który jako wiceprezydent kieruje obecnie reakcją na koronawirusa, czekał 29 dni po ogłoszeniu wybuchu epidemii, aby podpisać zarządzenie wykonawcze zezwalające na wymianę strzykawek. W tamtym czasie urzędnik stanowy powiedział, że tylko pięć osób z agencji z całej Indiany jest dostępnych do pomocy przy testach na HIV w hrabstwie.

Epidemia wirusa HIV eksplodowała w najgorszym, jakie kiedykolwiek nawiedziło wiejskie obszary Ameryki, zarażając ponad 230 osób.

Czasami rząd federalny obiecał wspierać lokalne wysiłki na rzecz zdrowia publicznego, aby pomóc w zapobieganiu podobnym katastrofom. Ale te obietnice były efemeryczne.

Dwa duże źródła pieniędzy utworzone po 11 września 2001 r. – program gotowości na wypadek zagrożenia zdrowia publicznego i program gotowości szpitala – zostały stopniowo wycofane.

Ustawa o przystępnej opiece ustanowiła Fundusz Prewencji i Zdrowia Publicznego, który miał osiągnąć 2 miliardy dolarów rocznie do 2015 roku. Administracja Obamy i Kongres nalegały na opłacenie innych priorytetów, w tym obniżkę podatku od wynagrodzeń. Administracja Trumpa naciska na zniesienie ACA, co zlikwiduje fundusz, powiedziała Carolyn Mullen, wiceprezes ds. Rządowych i public relations w Stowarzyszeniu Urzędników ds. Zdrowia Stanu i Terytorium.

Były senator stanu Iowa Tom Harkin, demokrata, który bronił funduszu, powiedział, że był wściekły, kiedy Biały Dom Obamy wziął z niego miliardy, łamiąc to, co powiedział, że było porozumieniem.

"Od tamtej pory nie rozmawiałem z Barackiem Obamą," Powiedział Harkin.

Gdyby fundusz pozostał nienaruszony, dodatkowe 12,4 miliarda dolarów w końcu przepłynęłoby do lokalnych i stanowych wydziałów zdrowia.

Ale lokalni i stanowi przywódcy również przez lata nie traktowali priorytetowo zdrowia publicznego.

Na przykład na Florydzie 2% wydatków państwowych trafia do zdrowia publicznego. Wydatki lokalnych wydziałów zdrowia w tym stanie spadły o 39%, z wysokiego poziomu 57 dolarów na osobę po uwzględnieniu inflacji pod koniec lat 90. do 35 dolarów na osobę w zeszłym roku.

W Karolinie Północnej liczba pracowników służby zdrowia w hrabstwie Wake spadła z 882 w 2007 do 614 dziesięć lat później, mimo że populacja wzrosła o 30%.

W Detroit wydział zdrowia zatrudniał w 2009 roku 700 pracowników, po czym został skutecznie rozwiązany w trakcie postępowania upadłościowego miasta. Został odbudowany, ale dziś nadal ma tylko 200 pracowników na 670 000 mieszkańców.

Wiele wydziałów w dużym stopniu opiera się na dotacjach związanych z konkretnymi chorobami, co tworzy niestabilne i tymczasowe stanowiska. Podstawowy budżet CDC, z którego część trafia do stanowych i lokalnych wydziałów zdrowia, zasadniczo pozostaje niezmieniony od dziesięciu lat. Pieniądze federalne stanowią obecnie 27% lokalnych wydatków na zdrowie publiczne.

Lata takiej presji finansowej coraz bardziej popychały pracowników w tej głównie żeńskiej sile roboczej do przejścia na emeryturę lub do sektora prywatnego i powstrzymywały potencjalnych nowych pracowników.

Ponad jedna piąta pracowników służby zdrowia w wydziałach lokalnych lub regionalnych poza dużymi miastami zarabiała w 2017 r. 35 000 USD lub mniej, podobnie jak 9% pracowników wydziałów w dużych miastach, według badań Stowarzyszenia Urzędników ds. Zdrowia Stanu i Terytorialnego oraz de Fundacja Beaumont.

Jeszcze przed pandemią prawie połowa pracowników służby zdrowia planowała przejść na emeryturę lub opuścić swoje organizacje z innych powodów w ciągu najbliższych 5 lat. Na szczycie listy powodów znalazły się słabe płace.

Uzbrojona w świeżo wybity tytuł licencjata Julia Crittendon podjęła pracę 2 lata temu jako specjalista ds. Interwencji chorobowej w stanowym wydziale zdrowia Kentucky. Dni spędziła na zbieraniu szczegółowych informacji o partnerach seksualnych ludzi do walki z rozprzestrzenianiem się wirusa HIV i kiły. Odszukała numery telefonów i jeździła godzinami, żeby odebr fungafix lekać niechętnych klientów.

Matka trójki dzieci uwielbiała tę pracę, ale zarabiała tak mało, że zakwalifikowała się do Medicaid, federalnego programu ubezpieczeniowego dla najbiedniejszych w Ameryce. Nie widząc możliwości robienia postępów, wyszła.

"Jesteśmy jak rudowłose pasierbowie, zapomniani" powiedział Crittendon, 46 lat.

Tak niskie wynagrodzenie jest powszechne, ponieważ niektórzy pracownicy kwalifikują się do programu żywieniowego dla młodych matek i dzieci, którym podają.

Comments are closed.